Bu dizinin ayrıntılı altyazısı FOX TV tarafından...
...Sesli Betimleme Derneğine yaptırılmıştır.
www.sebeder.org
(Jenerik müziği...)
(...)
(Müzik)
Seninkini de ben içtim. Sen yine bir yudum bile almadın.
Bilirsin, kokusuna bile hiç dayanamam.
Hadi kalk kanepeye geçelim. Kalsın bunlar böyle.
Olur.
Hop hop...
Dur sen dur.
(Müzik)
Hatice...
...öyle mutluyum ki bir bilsen.
(Müzik...)
(...)
(Müzik)
(Erkek) Enver abi!
(Erkek) Su getirin ya, su getirin! Enver abi!
(Cam kırıldı)
(Müzik)
Hatice!
("Özdemir Erdoğan - Bana Ellerini Ver" çalıyor)
Hatice!
(Enver) Hatice!
Hatice! Hatice!
"Yana yana kül olsam her an"
"Yine de senden ayrılamam"
(Enver dış ses) Sevmenin yaşı var mıdır Hatice?
(Enver dış ses) Ben sana baktığımda yaşlı bir kadın görmüyorum.
(Enver) Dünyanın en güzel kadınını görüyorum.
Ben sana her baktığımda, Allah'a şükrediyorum.
(Enver dış ses) Beni sakın boşama olur mu?
"Sana gönlümü verdim ey nazlı güzel"
Ben sensiz yaşayamam çünkü.
Ben de sensiz yaşayamam.
"Bana ellerini ver"
"Hayat seni sevince güzel"
(Hatice dış ses) Enver...
...sensizlik çok zoruma gitti.
(Geçiş sesi)
Bana da çok zor sensizlik Hatice.
Ben hiç sensiz uyumadım ki.
Sensiz nasıl uyunur ben bilmiyorum bile.
(Geçiş sesi)
(Öksürüyor)
(Cam kırıldı)
(Gerilim müziği...)
(...)
(Erkek) Enver abi!
Su getirin buraya, su getirin!
(Erkek) Enver abi! Enver abi!
Enver abi!
(Siren çalıyor)
(Erkek) Bu arabanın sahibi nerede?
Enver abi!
(Siren çalıyor)
Enver abi içeride. İçeride adam var, çabuk!
(Müzik)
(Kapı kırılıyor)
(Gerilim müziği)
Enver abi!
(Gerilim müziği)
İçeride biri var.
(Gerilim müziği)
Beyefendi.
Beyefendi!
(Öksürüyor)
Evde başka kimse var mı?
-Sizden başka kimse var mı evde? -Karım...
Hatice var.
-Karıma bak, karım burada. -Karısı varmış.
(İtfaiyeci) Sen bak odalara.
"Seni almazsam gözlerim açık gider"
"Bana ellerini ver"
"Hayat seni sevince güzel"
(Hemşire) Maskeyi çıkartalım.
(İtfaiyeci) Eşiniz nerede?
(İtfaiyeci) Beyefendi eşiniz nerede? Hangi odada?
(İtfaiyeci) Eşiniz nerede beyefendi?
Eşiniz nerede? Hangi odada? Söyleyin. Beyefendi!
Yok.
İçeride kimse yok.
-(İtfaiyeci) Mehmet! -(Erkek) Ambulans geliyor.
(Hemşire) Amcacığım iyi misiniz?
(Siren çalıyor)
(Duygusal müzik...)
(...)
Anladım.
Tamam.
Tamam, anladım.
Sağ olun, sağ olun.
Ne dedi Bedriye Hanım?
Ev komple kül olmuş.
Telefonda duydum sesini.
(Enver) Her şeyimiz gitti.
Evimiz, ocağımız...
...eşyamız...
...hatıralarımız.
(Duygusal müzik)
Çok şükür, yangın komşulara sıçramamış.
Kıyafetlerini yıkadım, astım. Sabaha kurur.
(Kapı vuruluyor)
(Ceyda) Hatırladın mı anneciğim?
Ceyda bu. Ne işi var bu saatte?
Cey...
Arda hoş geldin.
Yaa, ablası.
Artık Arda bende kalacak.
Hayırdır?
Ben sonra sana anlatırım.
Sen niye ayaktasın bu saate gülüm?
Sorma.
Ne oldu kız?
(Ceyda) Ah ah. Ah babalık be.
Ah babalık, neler gelmiş başınıza. Kurban olurum.
Geçmiş olsun.
Hadi sana da geçmiş olsun. Verilmiş sadakanız varmış.
Çok şükür babalık iyi.
(Enver) İşte kalan bu.
Kalan bu, ne görüyorsan o kızım. Bütünü bu.
Hiçbir şeyimiz kalmadı.
Her şey bu gördüğün işte.
(Enver) Bu işte.
Koskoca bir hayattan geriye kalan bu kadar.
Ne yapacaksın be babalık? Her şey insanlar için.
Bunu da göreceğimiz varmış demek ki.
Hem öyle bu kadar falan deme. Senin koca yüreğin yeter be.
Allah korusun. Ya senin başına bir şey gelseydi?
(Ceyda) Ne yapardık o zaman?
Boş ver sen malmış mülkmüş, evmiş, eşyaymış.
Hem eskiler boşuna dememiş...
...cana geleceğine mala gelsin diye, değil mi?
Gerçi onlar mal canın yongasıdır demişler de.
Ne bileyim bunlar bir fırıldak. Bir öyle diyorlar, bir böyle.
(Ceyda) Arda'm gel şu üstünü çıkaralım.
(Ceyda) Bir beş dakika oturalım, gideceğiz tamam mı?
Diyeceğim o ki; üzmeyin kendinizi be.
Hiç mi bir şey kurtulmamış?
Hay Allah, böyle kaldınız, affedersin şey gibi.
Kaldık.
Peki nasıl çıkmış yangın? Sigortadan falan mı?
Yok, değil herhâlde.
(Kapı açıldı)
Canım.
Ceyda abla.
Dede.
(Bahar) Gel.
-Anne ne oluyor? -Gel güzelim, gel.
(Bahar) Gel canım.
(Müzik)
Anne, ne oldu dedeme?
Deden bir kaza geçirmiş, Nisancığım.
-Araba kazası mı? -Hayır, araba kazası değil.
Evinde yangın çıkmış.
Nasıl yangın?
Deden uyurken yangın çıkmış evde.
(Bahar) Ama ona hiçbir şey olmamış. Merak etme, tamam mı?
(Nisan) Yangını söndürmüşler mi?
(Enver) Yok kızım.
(Enver) Söndüremediler.
Çok mu yanmış?
Çok yandı kızım.
Çok yandı kızım, her şey yandı. Her şey yandı kızım.
Aa!
Seni de mi uyandırdık?
Kibritle mi oynadın?
Yok.
Gel.
Gel bakalım.
Yani artık eviniz yok mu?
Yok. Yok.
Burada kal.
Teyzem de burada kalsın.
Arda da burada kalsın.
Peki nasıl çıkmış, nereden çıkmış belli mi?
Bilmiyorum.
Evet.
Mumdan.
Galiba.
Ne mumu be?
Mum yok ki bizim evde?
Bir tane vardı.
-Jale getirmişti. -Mum mu yaktın?
Niye durup dururken mum yaktın ki?
(Müzik)
Baba...
Sen... Sen kendini mi öldürmeye çalıştın?
Şirin sakin ol.
Ne... Ne sakin ol ya!
(Şirin) Mumu yaktım diyor. Mumla evi yaktım diyor.
Bilerek yaktı demek ki. Her şeyimizi bilerek yaktı.
Bilerek yapmadım!
Kazayla oldu, istemeden oldu.
Ben sadece Hatice'yle bir akşam yemeği yemek istedim.
(Müzik...)
(...)
Hadi bakalım, herkes yatağa.
Yatağa, yatağa... Sabah ola hayrola, hadi.
Hadi geçin bakalım. Şirin hadi.
Hadi. Hadi canım, hadi Şirinciğim.
Geç bakalım.
Enver abi, bu gece burada yatacaksın kanepede. Ben de sana gelirim.
-Beş dakikaya gelirim şimdi. -Tabii.
Bak Arda, Bahar ablan bizde kalacakmış ne güzel değil mi?
Bak bana...
...halledeceğiz her şeyi, tamam mı?
-Evsiz barksız kaldık. -Hayır, kalmadınız.
Burası da sizin eviniz.
-Siz zaten zor sığıyorsunuz buraya. -O ne demek Enver abi?
Biz bir aileyiz.
İstediğimiz her yere sığarız, merak etme tamam mı?
Tamam.
Hem yukarıda Sarp'ın evi var.
Dayalı döşeli ev. Üç aylık kirası ödenmiş.
Bomboş duruyor öyle.
Tabii ben, nasıl düşünemedim. Anahtarlar Arif'te, yarın alırız.
Mis gibi orada kalırsınız, tamam mı?
Sarp'ın eşyaları da var, kıyafetleri de var.
Bak gördün mü? Her şeyin bir çözümü var.
Ne olur üzme canını. Lütfen.
Sana kendimden giyecek bir şeyler getireyim, tamam mı?
(Duygusal müzik...)
(...)
(Hapşırdı)
Anam, hasta mı oluyorum ben be.
(Kapı vuruluyor)
Gel gülüm, gel.
Arda nerede?
Uyudu bile çocuğum. Helak olmuş tabii yollarda.
Canım benim.
Anam, buralar da böyle kalmış. Şunları kaldırıvereyim.
Bırak, otur ya otur.
Otur.
Başımıza bir bu gelmemişti.
Geldi mi böyle üst üste geliyor, insanın içi şişiyor vallahi.
İçim şişti.
Uff!
Bu yaşta adam böyle ortada kaldı. Hâlini sen de gördün.
Sinirim bozuldu.
Ben telaştan sana soramadım. Sen...
Annen nasıl yolladı Arda'yı?
Ha!
(Müzik...)
(...)
(Bahar) Çok geçmiş olsun.
Sağ ol gülüm benim.
Yapacak bir şey yok.
Oğlum yanımda diye avunuyorum işte.
Emre Bey ne dedi?
Allah onun belasını versin!
Kimin, Emre Bey'in mi?
Emre Bey'in! Ben onun beyliğine tüküreyim!
Ne oldu?
Ne dedi bana biliyor musun?
Ben sana demeye utanıyorum da o bana demeye utanmadı.
Ne dedi?
Arda ondan değilmiş!
Ne?
Ben başkasından yapmışım çocuğu.
Sanki kimden çocuk yaptığımı bilmeyeceğim.
Hem ben, o zamanlar öyle değildim ki.
Ben gözümü Emre'yle açtım.
Başkasını bildiğim yoktu ki.
Lafa bak!
Terbiyesiz adam!
Nasıl sana böyle bir şey diyebilir!
Dedi işte.
Sen sakın üzülme, bozma moralini de.
İnsan kendini bildikten sonra...
Tabii canım.
Biliyorum ben ne halt ettiğimi. Bilmez miyim!
(Bahar) Tabii, bırak.
Hem öyle kolay değil o işler! Benden değil demekle olmuyor.
Gidersin bir test yaptırırsın, çarparsın suratına!
Terbiyesiz adam.
-O yaptırmış. -Ne yaptırmış?
-Test. -Ne testi?
Babalık testi işte.
Ee?
Arda sözde ondan değilmiş.
Anlamadım şimdi...
...Emre Bey gidip babalık testi yaptırıyor ve...
...Arda ondan değilmiş mi çıkıyor?
Nasıl yani?
Kız...
...bana öyle gözlerini açıp bakma.
Vallahi paralarım seni.
Bana mı inanıyorsun teste mi inanıyorsun sen be!
Tabii ki sana inanıyorum da...
Senin nevresimini, çarşafını falan getireyim.
(Duygusal müzik...)
(...)
Ceyda.
Ben geçiyorum ev...
Ceyda!
-Senin çok fena ateşin var. -Bahar...
...saat kaç oldu? Geç mi kaldım ben?
Yok, geç kalmadın. Çok fena ateşin var senin.
Sen hasta olmuşsun.
Akşamdan belliydi.
Kemiklerim ağrıyordu.
Arda'yı da ondan odasına koymuştum.
Dur, ben bir ilaç alayım. Toparlarım şimdi.
Ceydacığım öyle ilaç alıp, toparlayacak bir durumun yok.
Çok fena ateşin var senin. Bu hâlde işe falan gidemezsin.
Kız nasıl gitmeyeyim? İlk günden vallahi kapının önüne koyarlar beni.
Zor bulmuşum işi zaten.
Ceyda gidip ne yapacaksın? Onlara da mı bulaştıracaksın?
Kız ben kovulursam Arda'ma nasıl bakacağım?
Gel buraya, otur. Yat şöyle. Kovulmayacaksın, tamam mı?
Senin yerine bugün işe ben gideceğim. Yat bakayım.
Ben şimdi Arda'yı da alırım, bize götürürüm.
Enver abiyle, Şirin'le, Nisan'la, Doruk'la güzelce kahvaltısını da eder.
Orada oyun oynarlar, tamam mı?
-Allah razı olsun Bahar. -Senden de.
-İlaç getiriyorum sana ben, tamam mı? -Tamam.
(Sessizlik)
Hatice.
Bu ne hâl?
Ne demek bu ne hâl?
Sanki bilmiyormuş gibi.
Yandı ya her şeyimiz dün gece, sen de oradaydın.
Tamam da üzerine başka bir şey bulabilirdin.
Bahar, benim kıyafetlerimi yıkadı ama ben onları banyoda bulamadım.
Çocukların da uyandırmayım diye odasına girmedim.
-Günaydın. -Günaydın.
Baba sen iyi misin?
İyiyim, ben kıyafetlerimi bulamıyorum. Sen gördün mü?
-Ne var arkanda? -Yok bir şey.
-Bir şey var arkanda. -Yok bir şey benim arkamda.
O zaman niye tuhaf davranıyorsun baba, arkanda biri varmış gibi.
Karnım ağrıyor ondan. Sen benim kıyafetlerimi gördün mü onu söyle?
Ben onları attım.
(Müzik)
Şirin!
Ne demek attım ben onları?
(Şirin) Baba her yerleri yanıktı. Onları tutmaya ne gerek var?
Onlar bana kalan son şeydi.
Eski hayatımdan bana kalan son şeyler onlardı.
Nereye attın?
(Şirin) Attım işte off! Merak etme, alırız sana bir şeyler.
Tamam Enverciğim, abartma.
Ne yaptığını duydun değil mi?
Benim eşyalarımı attı.
-O gömleği sen almıştın bana. -Boş ver, üzülme.
Aklına gelmemiştir onun.
Hatırlasa atmazdı.
Sen zaten hep onu korursun.
(Müzik)
-(Hatice) Onlar ne? -Ben de Şirin'in kıyafetlerini atacağım.
(Müzik)
Kiminle konuşuyorsun baba?
Kimseyle.
(Kapı vuruluyor) Kapı.
(Müzik)
Günaydın Emre Bey.
-Günaydın Arif, hoş geldin. -Hoş bulduk.
Kusura bakma, sonrasında bir işim var o yüzden seni sabahın köründe çağırdım.
Yok, estağfurullah. Ben sabahları erken kalkıyorum.
Otursana.
Ben de yeni öğrendim akşam olanları.
Şirin aradı, bugün gelemeyeceğini söyledi.
Ne olmuş ki?
-Yangını diyorum. -Ne yangını?
Enver Beylerin bütün ev yanmış. Senin haberin yok mu?
Yok.
Yok, haberim yok benim.
(Müzik)
Şu hâle bak! Bizim evimiz yanmış ya.
Bahar Hanım da gitti, üç çocuk başımıza kaldı.
Çocukların bize ne zararı var canım?
Bu küçücük evde ben kıyafetlerimi de bulamıyorum. Nerede acaba şimdi?
Attım ben onları.
Ne yaptın?
Ben onları attım.
Çünkü senin attığın gömleğimle pantolonumu hatırlatacaklardı onlar bana.
Ben de o yüzden attım.
Baba sen ne yaptın?
Benim maaşım içindeydi.
O pantolonumun cebindeydi maaşım!
Ah!
(Dram müziği)
(Kapı zili çalıyor)
Ah Bahar. Ne işiniz var burada?
Merhaba Fazilet Hanım.
Ceyda rahatsızlandı da onun yerine ben geldim.
Mahsuru yoksa bugün size ben yardım edeceğim.
Ah bırakın yardımı falan, rica ederim. Buyurun geçin içeriye.
Hayır, gerek yok. Lütfen.
-Hoş geldiniz. -Hoş buldum.
Ceyda çok ateşlendi de. Çok istedi gelmek ama ben bırakmadım.
Çok ateşi vardı. Çok üzüldü gelemediği için.
Çok iyi ettiniz. Ben de sizi merak edip duruyordum.
Hatta telefonunuzu alıp arayacaktım ama olmadı işte.
-Sağ olun. -Gelin. Rica ederim.
Raifciğim, seni Bahar Hanım’la tanıştırayım.
Bahar Hanım. Oğlum Raif.
Hani sana bahsetmiştim kazada, yani kazadan sonra...
...hastanede tanıştım kendisiyle.
Ceyda Hanım rahatsızlandığı için bize yardıma gelmiş.
Merhaba Raif Bey. Çok memnun oldum.
Öyle mi? Neden memnun oldunuz acaba?
-Efendim? -Nasıl biri olduğumu bilmiyorsunuz ki.
Neden memnun oluverdiniz öyle hemen?
Raif, böyle basmakalıp cümleleri pek sevmez.
Çocukluğunda da böyleydi. Hep sorgulardı.
Neden, niçin...
(Raif) Çocukluğumla ilgili bir şeyler hatırlaman ilginç.
Benim hafıza kayıtlarımda, pek ortada yoksun çünkü.
Ellerinizi görebilir miyim?
(Fazilet) Raifciğim, hiç gerek yok böyle şeylere.
Yok, önemli değil. Buyurun.
Ben odamdayım.
Bugün elektrikli süpürge sesi duymak istemiyorum.
Yok, rica ederim.
Hadi size bir çay ikram edeyim ben terasta.
Lütfen, hiç zahmet etmeyin.
Hiç zahmet değil. Hemen hazırlar gelirim.
-Ben de size yardım edeyim. -Hayır, lütfen.
Söz konusu değil. Buyurun.
-Şeker? -Yok, sağ olun.
Çok güzelmiş. Ellerinize sağlık.
Afiyet olsun.
-Nasılsınız? -İyiyim. Sağ olun.
Yok. Gerçekten nasılsınız?
Ee...
Ay, kusura bakmayın.
Öyle siz bir anda sorunca ben...
Allah Allah! Durduk yere gözüm doldu.
Allah Allah! Geçer şimdi. Kusura bakmayın.
Ne komik değil mi? Siz bana nasılsınız diye soruyorsunuz...
...ben ağlamaya başlıyorum.
Birbirimizi tanımıyoruz ama o gece yanınızda ben vardım.
Bu gözyaşlarınızı da bir samimiyet ifadesi olarak alıyorum.
Hakikaten nasılsınız?
(Bahar) Yani düşünecek o kadar çok şeyim var ki.
Babalarını kaybetmiş iki tane çocuk var.
Aslında dört. Ali ile Ömer de var.
Annesini kaybetmiş genç bir kız var.
Eşini kaybetmiş bir adam var.
O kadar kalabalık ki kafamın içi, ben durup da kendime hiç soramadım...
...nasılım diye. Gerçi sorsam iyi miyim, değil miyim bilmiyorum.
O yüzden ama böyle şey gibi hissediyorum...
...sanki böyle sürüklenip gidiyormuşum gibi.
Sanki bir çalı çırpıymışım, hiçbir şey kontrolümde değil...
...günler akıp gidiyor, ben de o akışta gidiyorum...
...etrafımdan da böyle başka çalı çırpılar gidiyor sanki...
...ben hiçbir şey yapamıyorum.
Kusura bakmayın, öyle bir anda çenem düştü.
Ben işe başlayayım en iyisi.
Hayır, hayır. Biraz daha oturun.
-Sizinle sohbet etmek çok hoş. -Teşekkür ederim.
Biraz kendinizi anlatsanıza.
-Ben mi? -Evet.
Hikâyenizi çok merak ediyorum.
Ee...
Anlatacak bir şeyim yok ki.
Yani öyle özel biri değilim.
Yazmayı bırakmış bir romancı...
...tanıştığı günden beri, sizi aklından çıkaramıyorsa eğer...
...inanın bana çok özel birisiniz.
Ayrıca hikâyenizi dinlemeyi, sırf merakımı tatmin etmek için istemiyorum...
...bunun size de iyi geleceğini düşünüyorum.
Çünkü anlatmak insanı iyileştirir.
Peki. İzin verirseniz ben size bir şey sorabilir miyim?
Elbette.
Anlatmak insanı iyileştiren bir şeydir diyorsunuz...
...öyledir de eminim...
...o zaman siz niye yazmayı bıraktınız?
Güzel bir soru.
Galiba iyileşmek istemediğimden.
Bütün gün terasta çene mi çalacaksınız yoksa odamı biri toplayacak mı?
Geliyoruz şimdi Raif.
Misafir fincanı ha? Ben de hanımefendi çalışmaya geldi sanmıştım.
Ben bunları mutfağa götüreyim.
Tamam canım, olan olmuş bir kere artık.
Ayrıca sen niye maaşını cebine koyuyorsun acaba?
Pardon, özür dilerim baba.
Ben kıyafetlerimi camdan aşağıya atacağını bilmiyordum. Özür dilerim.
(Enver) Hemen de almışlar yani.
(Şirin) Alırlar tabii. Sokakta para bulsam ben de alırım.
Nisan. Dedeme bak.
Aman, aman. Siz uyandınız mı?
(Gülüyorlar)
-Çok komik olmuşsun. -Evet, çok komik olmuş.
Ne gülüyorsunuz siz?
Adamın kıyafetleri yanmış yangında, ne yapsın?
Tamam. Sen kızma çocuklara.
Gülecekler tabii. Şu hâlime baksana benim.
Gülün siz, serbest.
(Gülüyorlar)
Hoş geldin Arda. Arda niye geldi?
Ceyda ablanız ateşlendi. Anneniz onun yerine işe gitti.
O yüzden Arda bizde misafir.
Şirin. Biz hadi...
...kendimize üst baş alalım yukarıdan.
Nereden?
İşte şeyden, yukarıdan.
Babamın evinden mi?
Babamın elbiselerini mi giyeceksin?
Eğer siz izin verirseniz...
Veririz tabii.
Ah canım benim.
Güzellerim benim.
Şirin, hadi Arif’ten anahtarı sen al da...
Ben onun evine gitmem.
Nisan gitsin.
Ben de gitmem.
İyi. Ben mi gideceğim bu hâlimle anahtar almaya?
Ben giderim.
Ben de gitmem.
Olur, ben giderim...
...entarimle. Siz kalın sağlıcakla.
(Kapı kapandı)
Aferin sana.
Aferin.
Vallahi rezillik.
Rezillik. Beni şu hâlimle bir gören olsa yandık.
Ne oluyor sabah sabah be?
Yusuf Beyciğim günaydın. Kusura bakmayın, ben de sizi uyandırdım.
Ben Sarp’ın evinin yedek anahtarını rica edecektim sizden.
-Biz bir felaket geçirdik de. -Ne felaketi?
Yangın felaketi, efendim. Evimiz barkımız kül oldu.
Ben de böyle dımdızlak kaldım.
Sarp’ın evinin anahtarını rica edebilir miyim lütfen?
Ne yapacaksın sen Sarp’ın evinin anahtarını?
Üstüme başıma bir şey alacağım. Görüyorsunuz hâlimi.
Hayır, Sarp’ın kıyafetleri sana olur mu?
Yusuf Bey, bundan daha iyi olur herhâlde.
Allah aşkına verin şu anahtarı bana.
Şimdi bir gelen olacak falan, rezil olacağım. Ne olur.
Ha anahtar.
Aa! Anahtar bende değil ki.
-Ah, ah! Nerede? -Arif aldı.
-Arif nerede? -Dağa kaçtı.
Efendim?
Yahu Allah aşkına beni sabah sabah uyuz etmeyin.
Sabahın köründe gitti işte adam. Allah Allah!
(Söyleniyor)
Terbiyesiz...
Terbiyesiz adam.
Ben evim yandı diyorum, kapıyı suratıma kapatıyor o.
İnsaf, insaf yahu!
(Kapı açıldı)
Demedi adam yahu, Enver Bey benden size bir şey vereyim, demedi adam yani.
Ne biçim bir insan bu. Arif gibi çocuğun böyle babası olsun.
Tam ona uygun baba işte.
(Enver) Şirin...
Başlama yine baba! Yeter artık. Bıktım gerçekten.
Hâlâ Arif’e toz konduramıyorsun.
Sen beni delirtmek için mi yapıyorsun bunu?
O adam benim annemi öldürdü.
Şirin, çocuklar duyacaklar!
Duysunlar. Onların da babalarını öldürmedi mi?
Allah aşkına!
Duyarlarsa çok üzülürler.
Evet, baba üzülürler.
Tıpkı benim gibi.
Neden onların acılarını anlıyorsun da benim acımı anlamıyorsun?
Ha?
Bu kadar zor mu?
Eğer ortada bir suç yoksa biz niye Doruk ve Nisan’dan bunu saklıyoruz?
Ha? Söyle.
Niye mahkemenin kazada Arif’i suçlu bulduğunu söylemiyorsunuz ha?
Şirin.
Beni onu affetmeye zorlayamazsın.
Kimse beni onu affetmeye zorlayamaz.
(Gerilim müziği)
Ardacığım.
Canım sen iyi misin?
-Nisan. -Efendim?
Niye biz Arif abimizin yanına gitmedik?
Teyzemin dün gece söylediklerini unuttun mu?
Unuttum. Ne söyledi?
Kaza, Arif abinizin suçu dedi ya.
Babamız, Arif abi dikkat etmedi diye ölmüş.
Anneannem de onun yüzünden ölmüş. Arif abi öldürmüş onları.
(Gerilim müziği)
Bunları haftaya mı bıraksak acaba?
Verin, verin. Ben hemen ütülerim. Elim alıştı ütüye.
Ah!
-İyi misiniz? -İyiyim, çok iyiyim.
-Sormayı unuttum. Babanız nasıl? -Babam?
-Enver Bey babanız değil mi? -Yok.
Enver abi benim öz babam değil.
Öyle mi? Bilmiyordum. Özür dilerim.
Yok, rica ederim. Hiç önemli değil.
Ama öz babam olsa o kadar olurdu.
Enver abi pek iyi değil. Anneme çok düşkündü.
O yüzden çok acı çekiyor. Yani bize iyiymiş gibi yapıyor ama...
Bir de dün evleri yandı.
Ne?
Sormayın. Kız kardeşimle birlikte oturdukları ev yandı.
Gece bende kaldılar. Bir süre de kalacaklar.
Çocukları da onlara bıraktım zaten.
Aa!
Vah vah vah!
Akıl alır gibi değil.
Geldi mi böyle üst üste gelir işte.
Niye bana söylemediniz ki?
-Öyle felaket habercisi gibi. -Olur mu canım öyle şey.
Arkadaş hatırına gelmişsiniz bu kadar sıkıntı varken.
Hemen ütüyü bırakıyorsunuz, gidiyorsunuz.
Ben burayı toparlayayım öyle gideyim. Benim de içim rahat etsin.
Ceyda’nın ateşi daha düşmemiş, ona da bir bakarım.
-Peki, tamam. -Teşekkür ederim.
-Ben yardım edeyim. -Yok.
Lütfen siz hiç yorulmayın. Ben hemen hallederim buraları.
(Kapı zili çalıyor)
-Aa! Bahar. -Nasıl oldun?
Daha iyiyim, daha iyiyim de sen niye bu kadar erken geldin?
O nursuz istemedi mi seni?
Fazilet Hanım senin durumunu öğrenince, beni erken gönderdi.
Git Ceyda’yı hastaneye götür dedi. Hadi.
Hayret. Seni görünce insanlığı tutmuş.
Ceyda ben ne diyorum, sen ne yapıyorsun.
Hadi oturma, oturma. Kalk.
Gidiyoruz. Hastaneye gidiyoruz. Hadi kalk.
Hadi.
İblis oğlu ne yapıyor?
Ceyda niye öyle söylüyorsun insanlar için?
Ay tamam, demem.
Sezercik ne yapıyor?
O sevmedi beni.
Beni de sevmediydi baştan.
Sonra sevdi mi?
Yok. Hâlâ sevmiyor.
Lafa tuttun beni. Kalk.
Yok, hiç adım atacak hâlim yok.
Bir de otobüslerde falan sürünemem şimdi.
Otobüse binmeyeceğiz, taksiyle gideceğiz. Hadi.
Kız ne yaptın? Sezercik’le annesini mi soydun?
Hayır. Fazilet Hanım para verdi.
Bu yaşta düşmeyen ateş iyi değil, arkadaşını hastaneye götür dedi. Hadi.
O kendi yaşına baksın önce.
Kalk!
Yok, kız. Vallahi bak hâlim yok. Vallahi istemiyorum.
(Nefes veriyor)
Bak hastaneye gidersek, Jale Hanım’dan rica ederiz...
...şu babalık testini tekrar yaptırırız.
Belki Emre Bey’in yaptırdığı yerde bir yanlışlık olmuştur ha?
Olur mu ki kız?
Olur tabii. Olmaz olur mu, bal gibi de olur. Hadi.
Arda sende de. Emre’nin kılını tüyünü nereden bulacağız?
Ben kıl tüy lazım diye duymuştum.
Tamam. Halledeceğim ben onu.
Halledeceğim onu ben. Sen bir kalk gözünü seveyim.
Gel üstünü bir değiştirelim.
Hadi, hadi. Geç.
Yavaş. Dikkat et.
(Bahar) Halledeceğim ben onu. Tamam.
Yani Arif, anlayacağın sistem böyle. Çok da karışık değil.
Haftalık vardiyaları sen ayarlayacaksın. Bir sorun olmaz değil mi?
Yok, yok. Sorun değil.
Bugün şu evrakları halledip, yarın başlarsan çok sevinirim.
Tam liste burada var.
Tamam.
Kalkayım o zaman ben.
-Hayırlı olsun. -Sağ olun.
-Yarın görüşürüz. -Görüşürüz.
-Hadi kolay gelsin. -Sağ ol.
(Gerilim müziği...)
(...)
-Merhaba Emre Bey. -Bahar.
-Merhaba. Nasılsınız? -Teşekkür ederim.
-Hoş geldin. Hayırdır? -Hoş buldum.
Benim buralarda bir işim vardı da...
...eve geçmeden size uğrayayım, bir selam vereyim dedim.
İyi yapmışsın. Az önce Arif çıktı, gördün mü onu da?
Yok, görmedim.
Bu arada başınıza gelenleri duydum. Çok geçmiş olsun.
Eğer benim yapabileceğim bir şey varsa biliyorsun her zaman.
Çok teşekkür ederiz. Sağ olun.
Çok sağ olun. Zaten siz bize hep çok yardımcı oldunuz her konuda.
Her zaman yanımızda oldunuz Emre Bey. Çok teşekkür ederiz.
İyi ki varsınız. Allah razı olsun sizden.
Rica ederim.
-Bir kahve içelim? -Yok. Çok sağ olun.
Ben...
...gideyim. Evde biliyorsunuz durumlar malum çok iyi değil.
Size bunlar söylemek için gelmiştim zaten.
Sizi de daha fazla tutmayayım. Kolay gelsin. İyi çalışmalar.
-Tamam. -İyi günler. Hoşça kalın.
-Hoşça kalın. -İyi günler.
(Müzik)
Ablacığım amma beklettin ha. Burada da beklenmiyor zaten.
Kusura bakma kardeşim.
Ne konuşuyorsun be? Sanki makine bekleme yazmıyor.
-Aldım, aldım. -Kız aslansın. Helal olsun.
Dur temiz peçete vereyim, onun içine koyalım.
-Ay çok korktum bir an. -Kız helal olsun be.
Arif.
-Ne haber Talat? -İyidir.
Gelsene şöyle biraz konuşalım.
Gel.
Hayırdır bir şey mi oldu?
Abi ben yapamıyorum bu kahve işini.
Alışık olmadığım iş değil tabii...
...arada bir sana yardım için bakıyordum ama...
...tüm gün burada olunca, fenalık bastı bana.
Havaleli adamım ben biliyorsun.
Hem babamın dükkâna da bakıyordum arada.
Orası da aksıyor uğramayınca.
Anladım.
Abi ne olur, yanlış anlama beni.
Yani seni sıkboğaz etmek istemiyorum da.
Başka bir çare mi düşünsek? Yavaş yavaş ödersin.
Olur. Olur kardeşim.
Sen dert etme.
Bulacağız artık bir çaresini.
Arif, hoş geldin.
Enver abi?
Merhaba.
Arifciğim, rica etsem işin bitince...
...bana Sarp’ın evinin anahtarını getirebilir misin?
Tamam. Geliyorum ben hemen.
Sağ olasın. Çok sağ ol.
Çok sağ ol.
Arif, bozulmadın değil mi abiciğim bana?
Yok, oğlum. Niye bozulayım?
Sen dert etme. Ben bir çaresini bulurum.
Eyvallah.
-Hadi görüşürüz. -Görüşürüz abi.
Oh şükür. Artık kurtulayım şunlardan.
Değişeyim de rahat edeyim artık.
(Kapı vuruluyor)
Ben açarım.
Nisancığım.
Merhaba.
(Gerilim müziği)
Nisan.
Yavrum niye kapattın kapıyı?
Aa Arif?
Bu çocuk niye kapıyı senin yüzüne kapattı?
Görmedi mi acaba?
Gördü canım. Görmez olur mu?
Oyun yaptı herhâlde. Çocuk işte.
Herhâlde.
Enver abi ben...
...yangını yeni duydum. Çok büyük geçmiş olsun.
Bu durumda ne söylenir bilmiyorum ki.
Allah’tan sizlere bir şey olmamış.
Sağ ol. Çok sağ ol Arifciğim.
Sana da geçmiş olsun. Sonunda evine döndün ha?
Döndüm, döndüm. Sağ ol.
Nasıl çıkmış yangın peki?
Benim yüzümden Arifciğim.
Benim hatam.
Hatice gittikten sonra bende kafa kalmadı.
Var mı peki bir ihtiyacın? Benden istediğin bir şey var mı?
Yok. Sağ olasın sen.
Ne üstte kaldı ne başta kaldı Arif. Çöpümüzü bile kurtaramadık.
Ben aşağıdan vereyim sana bir şeyler.
Yok, yok. Ben yukarıdan alırım.
-Hah. Al buyur Enver abi. -Sağ olasın.
Arif, biz bu ev işini halledene kadar, yukarıda kalırız diye konuştuk Bahar’la.
Rahmetli kirayı ödemiş, başımıza geleceği bilir gibi.
Olur mu oğlum?
Yani bir mahsuru yok değil mi?
Ne mahsuru olacak Enver abi? Hakkınız o sizin.
Sen merak etme, ben konuşurum babamla.
Arif, bir de iş de aklında olsun senin olur mu?
Bak ne iş olsa, bak Enver abiye olmaz falan deme, olur mu?
Enver abi senin bir mesleğin var zaten. Niye şimdi böyle konuşuyorsun?
Oğlum ne makine kaldı ne bir şey kaldı. Benim makasım, iğnem bile yok.
Ne yapalım terzi doğmadık ya.
Tamam. Sabah ola hayrola.
(İç çekiyor)
Bu da geçecek inşallah. Neler geçmedi ki.
Öyle. Öyle.
Tamam. İyi akşamlar Enver abi.
İyi akşamlar.
(Duygusal müzik)
Nisancığım, güzelim.
Sen niye, Arif abinin yüzüne kapıyı kapattın?
Sen biliyor musun?
Hayır, bilmiyorum.
Böyle üzgün üzgün koştu, dizime yattı.
Nisan.
Ne oldu, sen niye üzüldün?
-Ne oldu Nisan? -Hiçbir şey olmadı.
Ne demek hiçbir şey olmadı? Ne oldu kızım?
Hiçbir şey olmadı. Hiçbir şey olmadı.
Arif’in yüzüne kapıyı kapattı da...
Niye?
Bilmiyorum kızım. Ben de onu sordum.
Vallahi ben de bilmiyorum.
Nisan, kızım.
Nisancığım, hadi çık birazcık konuşalım olur mu?
Ben konuşmak istemiyorum.
Tamam, konuşmayız.
Konuşmayız ama sen yine de çık oradan. Lütfen.
Hadi gel, anne kız birazcık sarılalım.
Yatağa oturalım şöyle güzelce sarılalım ha?
Benim de çok ihtiyacım var Nisan. Bana da çok iyi gelecek, hadi.
(Duygusal müzik)
(Bahar) Teşekkür ederim.
(Duygusal müzik)
Gel.
(Duygusal müzik)
Baharcığım...
...eğer müsaade edersen biz de...
...yukarı çıkıp, üstümüze başımıza bir şeyler alalım.
Tabii ne demek müsaade?
(Enver) Bahar.
İster misin sen de gelmek?
Yok, ben çocuklarla kalayım. Sonra gelirim ama yanınıza.
Şirin, sen de benden istediğini alabilirsin.
Tamam, olur. Yarın işe giderken bakarım.
Abla, yukarıdan istediğin bir şey var mı?
Yok, sağ ol.
(Kapı kapandı)
(Duygusal müzik)
Bahar, Sarp öldükten sonra hiç girmemiş bu eve Ceyda söyledi.
Niye girsin ki zaten?
Çocuklarının babası değil mi?
Kim toplayacak? Kim dağıtacak bu evi? Bahar'dan başka kim yapacak bu işleri?
Pırıl'dan rica etsinler.
Pırıl yurt dışına uçtu, gitti ya. Nesine rica edecek?
(Duygusal müzik...)
(...)
(Doruk hızlı hızlı nefes alıyor)
(Duygusal müzik)
Niye geldin sen?
Telefonunu getirdim.
Evet.
Teşekkür ederim.
(Duygusal müzik)
Bu kadar mı?
İçeri girebilir miyim?
Gir.
-Dedem nerede? -Banyoda.
Odama gidebilir miyim?
Git. Kapıyı da kapa. Ben de babama kıyafet bakayım.
(Duygusal müzik)
(Sarp dış ses) Şimdi hazır mısınız odanızı görmeye?
(Nisan- Doruk birlikte) Evet!
(Sarp dış ses) Açıyorum, açıyorum, açtım!
(Sarp) İşte!
(Duygusal müzik)
(Hep bir ağızdan) Yaşasın! Yaşasın! Yaşasın!
(Duygusal müzik)
Oy! Canlarım benim canlarım!
(Duygusal müzik...)
(...)
(Müzik)
Bu ne ya?
(Müzik)
Aa!
(Müzik)
Ah!
İstemiyorsan bana hiçbir şey anlatmak zorunda değilsin, biliyorsun değil mi?
Biliyorum.
Ama tabii...
...seni üzen bir şey varsa...
...bana her zaman anlatabilirsin.
Bunu da biliyorsun değil mi?
Evet.
(Müzik)
Var mı seni üzen bir şey ha?
(Bahar dış ses) Bu konuştuklarımız aramızda kalacak tamam mı?
(Geçiş sesi)
Kimseye bahsetmek yok. Hele annenize hiç!
Eğer annenize bahsederseniz, bir daha bizim görüşmemize izin vermez.
Zaten anneannenizi ve babanızı kaybettiniz.
Bir de teyzenizi kaybederseniz çok yalnız kalırsınız.
(Geçiş sesi)
Yok.
(Duygusal müzik)
İstediğin bir şey var mı?
-Su olabilir. -Tamam, getireyim.
-Teşekkür ederim. -Rica ederim.
(Duygusal müzik)
Doruk.
Doruk!
Yukarıda tabii çocuk, Doruk!
(Müzik...)
(...)
(Şirin) Baba! Baba! Bak!
O ne ya?
Görmüyor musun? Sarp'ın odasında buldum bunu.
Neymiş o?
Ee, şey...
...ben bunu yerde buldum abla ya.
Doruk burada mı?
Burada kızım.
-(Şirin) Evet, odasında kalmak istedi. -Tamam, siz sonra getirirsiniz onu.
-Şirin ne yaptın kızım sen? -Ne yaptım ben ya?
Yine ne yaptım? Ortalıkta duruyordu.
Yatağın altına mı atsaydım?
Ya da benim mi deseydim?
Kim bilir Bahar ne düşündü?
Bence hepimizin düşündüğü şeyi düşündü.
-Allah aşkına saçmalama! -Yine saçmalayan ben oldum ya!
Nasıl başarıyorum bunun anlamıyorum.
Pardon! Doğru doğru, evet.
Bu Sarp'ın kendi pembe sutyeni evet.
At şunu çöpe!
Ben de üstümü değiştireyim. Çocuğu aşağıya indirelim.
Bahar'ı da teskin edeyim. Vallahi olaysız gün yok yani, yok!
(Kapı kapandı)
Zevksiz!
(Müzik)
Belliydi o Talat’ın yan çizeceği zaten.
Ben sana baştan söyledim. Yapamaz o dedim.
O bir baltaya sap olamaz.
Evet.
Senin gibi.
Hoppala!
Laf döndü dolaştı, yine bana geldi ya!
(TV kadın ses) Merak etmeyin hocam.
Bana bak, yukarıdaki dairenin kirası bitene kadar Enver abiler orada kalacak.
Haberin olsun.
Allah Allah! Niyeymiş o?
Olmaz öyle şey!
-Benim o evi, kime kiraya verdiğim belli. -Ya bir karışma her şeye!
Hayret bir şey!
Öyle olacak dedim!
Diyorum oğlum ben sana safsın sen, saf!
Ütüyorlar seni be!
Kanını emiyorlar oğlum, kanını!
(TV erkek ses) Herkesi istiyorum bu gece iş var.
Alıksın vallahi alıksın!
(Arif) Suphanallah!
Vaktiyle o üniversiteyi de nasıl kazandın hâlâ anlamış değilim.
Hayret bir şey ya!
Sen hâlâ anlamıyorsun değil mi?
Ya da anlıyorsun da işine gelmiyor.
Bu insanlar, benim yüzümden bu hâle geldiler.
Hatice teyzeyle Sarp'ı öldürdüm ben!
O yangın da Enver abinin hayatını alt üst ettim diye çıktı!
Her şeyin suçlusu benim, ben! Ben!
O yüzden de onlara yardım etmek, benim boynumun borcu.
Süzme ya!
(Duygusal müzik...)
(...)
-(Kısmet ses) Merhaba abi. -Kısmet merhaba, nasılsın?
İyiyim, sağ ol sen nasılsın?
(Arif ses) İyiyim, iyiyim ben de.
Ya...
Senden bir şey isteyecektim.
(Kısmet ses) Nedir söyle?
Şey...
Ben biraz paraya sıkıştım da borç verir misin diyecektim.
Olur, tabii ne kadar?
Tamam, hallederim ben.
Hayır, canım hiç acelesi yok. Ne zaman ödersen öde.
Hadi öpüyorum seni, yarın konuşuruz.
(Müzik)
Hadi gidelim.
(Ceyda) Evet, babalık ne oldu?
Kızım, kusura bakma seni hasta yatağından kaldırdım.
Yok yok, iyiyim ben. İğneyi yiyince, zıpkın gibi oldum hem öyle fısıldama be.
Uyanmaz Arda merak etme.
-Ondan fısıldamıyorum ben. -Niye fısıldıyorsun?
Sarp'ın evinde bir şey bulduk. Aksi gibi Bahar da gördü onu.
Ne buldunuz kız?
-Hani kadınlar takarlar ya. -Ne, ne? Kolye mi?
-Hani içlerine takarlar. -Spiral mi?
Yok be kızım! Çamaşır, çamaşır!
Sutyen! Sutyen mi buldunuz evde?
Evet! Evet!
Ay dur be! Dur! Dur anam, ben biliyorum onun nereden geldiğini.
Ben anlatırım Bahar'a. Korkma senin düşündüğün gibi bir şey değil o.
-Değil mi? -Kız fısıldama be! Korkacak bir şey yok.
Ben söyleyeyim şimdi Bahar'a dur.
(Müzik)
Gel Ceyda.
(Ceyda) Bak ödevine.
-(Ceyda) Bahar. -(Bahar) Evet.
Babalık geldi şeyi anlattı da.
Hani şey bulmuşlar yukarıda.
Ne bulmuşlar?
Kâğıt gülüm, kâğıt. Bir ödeme varmış da onu diyorum ben.
Ceyda, bunu şimdi konuşmasak ne olur.
İşte yok gülüm, o kâğıt senin düşündüğün gibi değil işte.
O kâğıt, Yusuf'un kiracılarından kalma.
Hangi kiracı?
Yusuf ara ara, orayı günlük kiraya veriyordu da.
Nereyi?
-Bir dairelerini işte. -Niye?
Kız sen de bir sus be! Bunun da merakı coştu, senlik bir şey yok.
Nasıl günlük kira?
Kız hadi bu çocuk anlamıyor. Sen niye anlamıyorsun saf mısın?
İş yeri gibi işte, yani bir nevi.
-İşte o kâğıt. -Yani Şirin'in bulduğu pembe kâğıt.
Anladım hangi kâğıt olduğunu anladım.
Yani işte o senin düşündüğün gibi değil.
O kiracılarından kalma Yusuf'un.
Zaten Arif duyunca çok kızdı.
Yani kirası alınmış daireyi, tekrar nasıl kiraya verirsin, dedi.
Zaten Arif burada olsa yapamazdı bunu. Arif tabii hapse...
Arif köye gidince, o fırsat bildi.
Arif abi mi?
Evet, Arif abin köye gitti ya.
Siz bekleyin ben geliyorum.
(Kapı açıldı)
(Kapı kapandı)
Arif abi köye gitmedi ki.
-Nasıl gitmedi? Köye gitti. -(Nisan) Ben biliyorum.
Hapishaneye gitti.
-(Doruk) Anne, anne. -(Bahar) Efendim.
(Doruk) Bak ne buldum?
Babamın şapkası.
Yakışmış mı?
-Evet, çok yakışmış. -Benim olabilir mi?
Okula giderken takarım. Başım çok üşüyor.
(Bahar) Tabii ki senin olabilir.
Babanın her şeyi, Nisan'la senin zaten tamam mı?
Bir de Ali'yle Ali'nin mi?
Evet, hepinizin.
(Doruk) Bak, teyzem de babamın gömleğini bir de eşofmanını giydi.
Ben...
...ben şimdilik giydim.
Eğer rahatsız olursan abla çıkarabilirim hemen.
Yok yok, rahatsız olmam. Niye olayım?
Benim bir işim var. Siz hadi geçin içeri, hadi.
(Doruk) Nisan, bak şapkama bak.
(Kapı kapandı)
Sen nereden buldun bu üstündekini.
Yukarıdan aldım.
(Ceyda) Sen delirtmeye mi çalışıyorsun kızım ha?
Giymişsin kocasının gömleğini, nispet yapar gibi!
Ne nispeti ya? Benim nispet yapacak hâlim mi var?
Her şeyim yanmış kül olmuş.
Bahar'ın kıyafetleri küçük ne yapayım? Ne bulduysam onu geçirdim.
Olmaz.
Ne olmaz?
-Olmaz yürü! -Ne olmaz? Ya nereye gidiyoruz?
(Ceyda) Şişt! Yürü hadi!
Baban evde mi?
Sen nasıl bir insansın ya? Senin hiçbir şeye saygın yok mu bu hayatta?
Ne oluyor gece gece, eşkıya mısın?
Ya sen o insanları, o eve nasıl alabiliyorsun?
Hangi insanları?
Kim?
Sarp'ın...
...evini kiraya vermişsin! Günlük kiraya!
Allah Allah! Kim uyduruyor bunları Allah aşkına ya?
Ha! Ceyda'nın başının altından çıkıyordur.
Dolandırma lafı!
Sarp'ın evinde sutyen bulduk!
Bana niye soruyorsun? Rahmetliye sor!
Yalan söyleme! Herkes biliyor işte ne halt yediğini!
Ölmüş adama da çamur atma!
Sen de kirayı verseydin!
Bak, kaç ay oldu kira vermiyor--
Bunun benim kirayı vermemle ne alakası var?
Sarp sana kaç aylık kirayı peşin ödedi?
Senin o evin içine girmeye hakkın yokken, bir de kalkmış fuhuş yaptırıyorsun orada!
Ne fuhuşu?
Ya insanlar geçerken dinlenmek için--
Be-benim çocuklarımın babalarının...
...eşyaları var o evde.
Benim çocuklarımın hatıraları var o evde!
-Ben aslında söyleyecektim-- -(Bahar) Neyi söyleyecektin?
Kocamın evini geneleve çevirdiğini mi?
Vay!
Kocan ha?
(Yusuf) "Kör öldü badem gözlü oldu" desene ha!
Ben tabii nereden bilebilirim, senin kocanın bu kadar kıymetli olduğunu?
Bilemezdim tabii canım.
Hem sonra sen Arif'le kırıştırıyordun.
-Bak seni öldürürüm! -(Arif) Tamam, yeter be yeter!
Yemişsin bir halt, özür dilemesini bil bari!
Ne özür dileyeceğim be! Allah Allah!
-Ya resmen oynadı bu uyuz karı-- -Sen bir sus! Sus!
Tamam, tamam ya tamam.
Özür dilerim, tamam.
Ben ne yapayım ha?
Ben de çaresiz kaldım, bütün gelirim kesildi.
Kahve yok, Arif yok, kira yok.
Ben de bir çıkar yol aradım canım.
Biz konuştuk babamla.
Yukarıdaki daireden kazandığı paralara karşılık...
...sizin kira borcunuzu sildik, haberin olsun.
-(Yusuf) Ne? -Gerek yok!
Tamam, borcunuz yok dedim.
Oğlum deli misin Allah aşkına? Olur mu öyle şey ya?
Zaten kızcağız bak ne diyor? Gerek yok diyor.
Dedin değil mi? Öyle dedin.
-Hayır, demedim. -Aa!
Dedin ya şimdi ben duydum. Gerek yok dedin.
-Hayır, demedim. -Ne dedi?
Teşekkür ederim, dedim.
Teşekkür ederim Arif.
(Kapı açıldı)
(Kapı kapandı)
(Müzik)
(Sessizlik)
Bir şey söyleyeceksin.
Ve bu söylediğin şey benim hoşuma gitmeyecek.
Hadi söyle.
(Sessizlik)
Bahar'la epey sohbet ettik bugün.
Farkındayım.
Çok değişik bir kız.
Hem çok hassas hem çok güçlü.
Başına gelenler, verdiği mücadele--
Sadede gel.
Ceyda'nın yerine Bahar çalışsa diyorum.
Çok daha uygun bu işe.
Ona yardım etmek istiyorsun.
İstiyorum tabii.
Yaşadıklarından sonra biraz yardımı hak ediyor bence.
(Raif) Ama Ceyda hak etmiyor öyle mi?
Tek başına, beş parasız, eğitimsiz, pavyondan çıkma.
Raifçiğim, sen de çok iyi biliyorsun ki...
...Bahar çok daha çabuk alışır bizim düzenimize.
Hayır.
Ceyda’yı, sırf beni rahatsız ettiğini bildiğin için istiyorsun değil mi Raif?
Evet, Ceyda'yı isteme sebebim bu.
Bahar’ı istememe sebebim başka.
Bana tuhaf bir şekilde seni hatırlatıyor.
(Duygusal müzik)
İyi geceler.
(Duygusal müzik)
Nereye koydum ben bunları?
Ceyda bırak Allah aşkına ya!
Tamam, her zaman giymeyeceğim bunları. Alacağım kendime sonra bir şeyler.
Yok, anam sen alana kadar da kalmasın bunlar üstünde.
(Şirin) Bir şey söyleyeceğim.
Bana Bahar'ın kıyafetleri olmazken, seninkiler nasıl olacak?
-Sen daha zayıfsın. -(Ceyda) Evet!
Vallahi buldum.
Kız ben de onu diyorum zaten.
Bahar'ınkiler nasıl olmuyor sana? Sen de öyle katana değilsin ki.
(Çantanın fermuarı açıldı)
Ne demek o?
Yalan mı söylüyorum ben?
-(Şirin) Sen bana yalancısın mı diyorsun? -Yok kız, niye öyle diyeyim?
Sen kendini daha iyi biliyorsundur. Şişkoyum diyorsan şişkosundur.
Kıyafetle gizliyormuşsun demek ki.
Neyse bunlar da benim şişkoluk zamanımdan kıyafetler.
(Ceyda) Ben de bir ara semirdiydim senin gibi.
Çok şükür verdim.
(Ceyda) Bunu da çözdüğümüze göre.
Sen de bakayım bana.
Çocuklar Arif'in hapse girdiğini nereden biliyor.
Ben ne bileyim?
Duymuşlar demek ki çocuklar bir yerden.
Niye Arif deyince düşüyor suratları?
Daha düne kadar Arif abim diye geziniyorlardı ortalıkta.
Bir düşünelim niye öyle diyorlar acaba?
Babalarını öldürdüğü için olabilir mi ha?
Sen mi yetiştirdin?
Arif'in babalarını öldürdüğünü mü yoksa anneannelerini öldürdüğünü mü? Hangisini?
Arif'in hapse girdiğini, sen mi yetiştirdin çocuklara?
Ben yetiştirmedim, bilmiyorum. Duymuşlar demek ki bir yerden.
İyi, göreceğiz bakalım. Nereden duymuşlar?
-İnşallah eski numaralarına başlamadın. -Of Ceyda saçmalama!
Benim derdim başımdan aşkın zaten. Bir de sizin Arif'inizle mi uğraşacağım?
-Allah Allah! -Hop hop hop! Nereye gidiyorsun?
-Gel. -Ne?
Dene şunlardan.
Üzerine olanları, doldur torbaya hadi.
-Ciddisin. -Evet.
(Müzik)
-Bu mu? -Evet.
Hadi bakalım şimdi banyoya gidin.
Güzelce dişlerinizi fırçalayın, elinizi yüzünüzü yıkayın.
-Hadi. -Peki.
Ne var o torbada?
Ceyda'nın kendisine büyük gelen kıyafetleri.
(Şirin) Bana verdi giyeyim diye.
Sağ olsun.
Sağ olsun?
Gerçekten sağ olsun mu baba?
Sen gördün mü bana ne verdiğini? Şunlara bak! Ha?
Bakar mısın şuna? Bunun içinde beni hayal edebiliyor musun baba?
(Bahar) Ben yarın bir bankaya uğrayacağım.
İnşallah verirlerse Sarp'ın parasını alacağım bankadan.
-O zaman-- -(Enver) Hayır, hayır!
O paranın kuruşu bize harcanmayacak.
Çocukların okul masrafları için duracak o para.
Baharcığım onlar özel okula gidecekler, kim bilir başka ne masraflar çıkacak.
Tamam, bak ben Sarp'tan giyindim.
Şirin de bir süre sizden idare eder.
Yarın öbür gün ben nasıl olsa bir iş bulacağım.
Yukarıda çok şükür, dayalı döşeli kirası ödenmiş bir ev var.
Enver abiciğim--
Enver abi falan yok! Hayır, Enver abi yok.
Hadi kalk Şirin, yatıyoruz biz.
Ama önce, bu güzelleri öpüyoruz.
Çünkü onlar yarın okullarını görmeye gidecekler.
Evet.
(Enver) Hadi bakalım. Oh canım oh.
-(Enver) Oh. -İyi geceler.
İyi geceler.
(Doruk) İyi geceler.
-(Nisan) İyi geceler. -İyi geceler.
-(Enver) İyi geceler. -İyi geceler.
(Bahar) Hadi gelin bakalım.
(Bahar) Geç.
(Bahar) Çıkar ayakkabını.
(Sessizlik)
(Bahar dış ses) İzin verirseniz ben size bir şey sorabilir miyim?
(Fazilet dış ses) Evet.
Anlatmak insanı iyileştiren bir şeydir diyorsunuz, öyledir de eminim.
O zaman, siz niye yazmayı bıraktınız?
(Fazilet dış ses) Güzel bir soru.
(Fazilet dış ses) Galiba iyileşmek istemedim.
(Duygusal müzik...)
(...)
(Duygusal müzik...)
(...)
(Kapı açıldı)
-(Ceyda) Günaydın. -Günaydın.
-Nereye gidiyorsun? -Ablama.
İşe gideceğim, kıyafet bakacağım.
Hani küçük geliyordu onlar sana?
Küçük geliyor da belki bol bir şeyleri vardır, bakacağım işte.
Ablan evde yok, çocukları okula götürdü.
Tamam, yedek anahtar yok muydu sende?
Ben kaybettim onu geçende.
-Nasıl yani şimdi anahtar yok mu? -Yok.
Ne yapacağım ben?
-Neyse Sarp'tan giyerim o zaman. -(Ceyda) Aa, yok.
Sarp'tan bir şey giymek yok.
Madem yedek anahtar da yok, mecbur benden giyeceksin.
Nasıl giyeceğim ben senden ya?
Kız, çok kolay önce bacaklarını sokuyorsun sonra yukarı çekiyorsun.
Gel anneciğim.
(Şirin bağırdı)
Allah Allah!
-(Ceyda) Günaydın babalık. -Günaydın Ceydacığım.
Arda'yı getirdim de.
Bir de...
...iki kap yemek yaptım, yersiniz.
-(Ceyda) Bu da Arda'nın yedek kıyafetleri. -(Enver) Tamamdır.
Ardacığım, hoş geldin. Sen bana bugün arkadaşlık mı edeceksin?
-Gel bakalım sen gel. -Dur bir öpeyim çocuğumu.
Oh annem.
(Enver) Gel, gel canım sen.
(Ceyda) Hadi geç kalmayayım ben.
(Enver) Hadi merak etme. Gel tatlım sen gel.
(Müzik)
Yeni okulumuz daha mı uzak?
Evet oğlum. Daha uzak.
Kaç kere otobüse binmemiz gerekiyor?
Ee... Üç.
Üç mü?
Evet.
Ama okul başladığı zaman servisle gideceğiz.
Ben servisleri çok severim.
Sen daha önce servise binmedin ki akıllım.
Olsun.
File de binmedim ama fili de seviyorum.
(Gülüyorlar)
Doruk, sen ne âlem çocuksun.
Aferin oğluma. Doğru söyledin.
Evet, aferin.
Kuşa da binmedim ama kuşu da seviyorum.
Kediye de binmedim ama kediyi de seviyorum.
Yandık.
Aslana da binmedim ama seviyorum.
(Müzik...)
(...)
(Hareketli müzik)
Pardon. Bu sizin herhâlde.
Sağ ol kardeşim.
(Hareketli müzik...)
(...)
(Şirin) Sen niye benim peşimden geliyorsun?
Niye peşinden geleyim? Yolumdan gidiyorum işte.
Ne yolundan gidiyorsun be? Burası benim yolum.
Bayağı beni takip ediyorsun.
Kızım hasta mısın sen? Seni niye takip edeyim?
Bilmem. Belki Ceyda istemiştir.
İşe gidiyor muyum, gitmiyor muyum?
Ya da ne bileyim, Emre'sini elinden alacak mıyım, almayacak mıyım?
Ama söyle ona, Emre'yle işim olmaz benim. Umurumda değil o.
Hoppala! Çattık ya!
Hadi yürü. Arkamdan sinsi sinsi gelme.
Yürü.
Fesuphanallah.
(Hareketli müzik)
Günaydın.
Emre Bey, yok mu?
İçeride, gelir şimdi.
-(Arif) Burada bekleyeyim ben o zaman. -(Erkek) Olur.
-(Erkek) Çay ister misiniz? -Olur.
(Şirin) Hayırdır?
Çay içecek başka bir yer bulamadın mı sen?
Çay içmeye gelmedim ki.
(Şirin) Niye geldin o zaman?
Sana soruyorum.
-Merhaba Arif. -Merhaba Emre Bey.
-Merhaba Şirin. -Merhaba Emre Bey.
Ee, kıyafetlerimden dolayı özür dilerim.
Ama bir sebebi var. Size daha sonra söyleyeceğim.
Tamam, tamam.
Çocuklar, bir gelir misiniz?
Arif Bey'le tanıştırayım sizi. Yeni müdürünüz.
(Emre) Bundan sonra ben yeni mekânın inşaatıyla ilgileneceğim için...
...kendisi burada her şeyden sorumlu olacak.
(Emre) Tamam?
(Erkek) Hayırlı olsun.
Sağ ol kardeşim.
-Hayırlı olsun abi. -(Arif) Sağ ol.
(Gerilim müziği)
Tamam, hadi. Siz geçin işinizin başına.
-Ben bir konuşacağım. -Olur.
Hayır!
Şirin.
Emre, sen nasıl böyle bir şey yaparsın?
Neden bahsettiğini öğrenebilir miyim?
O pisliği, nasıl burada işe alırsın sen?
Başka adam mı yoktu?
-Nesini beğenmedin? -Ne demek nesini beğenmedin?
Ya, müdür olacak adam mı o?
Söyle bana. Müdür olacak adam mı o?
Daha düne kadar kokuşmuş kahvesinde tost basıyordu.
Şirin saçmalama.
Adam üniversitede mühendislik okumuş. Ayrıca iyi, dürüst ve güvenilir biri.
(Gülüyor)
Aklımı oynatacağım galiba.
Şirin. Burası benim dükkânım.
Ve karar da benim kararım.
Emre.
O adam...
O adam, benim annemi öldürdü.
Benim, annemi öldürdü o adam.
Sen de o adamı işe alıyorsun.
Her gün o adamı göreyim diye, işe alıyorsun.
Şirin, o bir kazaydı.
Bunu sen de gayet iyi biliyorsun.
Senin anneni kimse öldürmedi.
Tamam?
(Gerilim müziği)
Arif, vallahi bravo. Bir günde halletmişsin her şeyi.
Benim senden şöyle bir ricam olacak.
Şu satın almalara bir göz atmanı isteyeceğim.
Ben bakamadım hiç.
Yani neyi daha uyguna, neyi daha ucuza alırız, bir bakarsan.
Belki senin bildiğin yerler vardır.
Tabii tabii. Bakarım ben.
Bütün kalemleri yazdım zaten. Hepsi burada var.
Tamam.
(Söyleniyor)
Şirin, pek hoşlanmadı galiba burada çalışmama.
Biraz öyle oldu.
İşten falan çıkmaz, değil mi?
Bilmem. Birazdan görürüz.
(Müzik...)
(...)
Merak etme. Bir süre sonra normale döner.
Ben sanmıyorum.
Efendim merhaba, merhaba, merhaba.
Enver abi.
(Enver) Biz babamızı görmeye geldik.
(Arif) Ardacığım, ne haber?
Enver Bey, hoş geldiniz. Ben de sizi arayacaktım.
Geçmiş olsun demek için.
Ah, çok teşekkür ederim.
Oldu işte. Elden bir şey gelmiyor.
Kolay gelsin kızım.
Hoş geldin baba.
Evet. Ardacığım sen sevindin mi babanı gördüğüne?
Arda gel.
Gel.
Hoş geldin.
Yemek yediniz mi? Aç mısınız?
Aslında Arda aç. Ben beceremedim bir şey yedirmeyi.
Tamam, hallederiz.
Eh, Arifciğim hayırdır?
-Enver abi, ben şey-- -Ee...
Arif yeni müdürümüz oldu.
-Hayırlı olsun. -Sağ ol.
Emreciğim, benim senden bir ricam var.
Arda bir iki saat seninle kalabilir mi? Benim bir iki evrak işim var da.
Kimlikti, maaş kartıydı falan.
Benim aslında halletmem gereken...
Olur, olur. Tabii yani.
(Emre) Burada kalsın.
Çok teşekkür ederim.
Ardacığım, sen babanla güzel güzel vakit geçir. Olur mu canım benim?
Ben çok gecikmeyeceğim. Allah'a ısmarladık.
-(Arif) Güle güle. -Allah'a ısmarladık.
(Gerilim müziği)
(Duygusal müzik)
(Ceyda) "Ah anneciğim, ah anneciğim"
"Yaktın ya beni"
"Ah anneciğim, ah anneciğim"
"Yaktın ya beni"
(Müzik)
"Şu genç yaşta..."
(Emre) Arda, hadi biraz iç bundan.
Doygun mu?
(Duygusal müzik)
Nerede bunlar be?
Üf...
Ceyda Hanım. Ne yapıyorsunuz siz?
Kız, çekirdek gibi bu. Başladın mı bırakamıyorsun.
Ben böyle bir iki tane koyayım diye oturmuştum, kaldım.
Aklınızı mı kaçırdınız siz?
Raif görürse ikimizi de öldürür.
En son hangisini koydunuz oraya?
Ne bileyim ben? Bunların hepsi birbirine benziyor.
Ben şuraları koymuştum daha çok.
Tamam, tamam. Hemen yerine koyun. Uzatmayın şimdi.
Ay, görürse mahvoluruz diyorum size.
Anlatamıyorum. Gelecek şimdi. Hadi.
Ay, bozdunuz!
Bunları ben koymuştum. Bir dakika.
Ay, anlatamıyorum ki. Gelir şim...
Ah, Raifciğim.
(Müzik)
-Sen çocukla ilgilenir misin? -Tabii, tabii ilgilenirim.
Otur, biraz da dinlen.
Merak etmeyin.
(Telefon çalıyor)
Alo, Ceyda.
(Ceyda ses) Arif.
(Ceyda ses) Ya arıyorum arıyorum, bulamıyorum ben kimseyi.
Senin haberin var mı? Nerede bizimkiler?
Arda burada. Yani Emre Bey'in kafesinde.
(Arif ses) Enver abinin bir iki evrak işi vardı. O yüzden buraya bıraktı.
Nasıl ya? Orada mı Arda?
Arif, telefonu ben alabilir miyim?
Bir dakika, babasına veriyorum.
Dışarıda konuşup getireceğim.
Tabii, tabii.
Alo.
Ne işi var benim çocuğumun orada?
Ceyda, bana bak. Senin yolladığını biliyorum. Numara yapma bana.
(Emre ses) Gel buraya, al çocuğunu.
Nasıl geleyim, işteyim ben be.
Ne yapmaya çalışıyorsun? Ne sanıyorsun yani?
Böyle yaptın diye, çocuğu kabul edeceğimi mi sanıyorsun?
Aa, gel sen benim oğlumsun mu diyeceğim?
Ben sana yedireceğim o lafları.
(Ceyda ses) Az bekle. Tek tek yutturacağım ben sana o lafları.
(Ceyda ses) Sen şimdi ne yap biliyor musun?
O çocuk senin çocuğun değil ya, at çöpe.
At çöpe, ben gelir çöpten çıkarır alırım evladımı.
Tamam?
Hıyar.
Bir tek sizin yok derdiniz.
Bizim de var akarımız kokarımız.
Akar kokar, pek öyle kullanılmaz ama...
Neyse.
Ay, Türkçe de maşallah yani.
Şuraya iki parça koyduğunu görmedim.
Oğlun resmen cezaya koydu bizi.
Bunu bitirmeden gitmek yok, diyor.
Anam ben bunu nasıl bitireyim tek başıma?
Ha? Ananın bir parça koyduğu yok ki şuraya.
Ananız... Ananızın.
Çocuğunuz olduğunu bilmiyordum.
Var, var. Küçük bir oğlum var.
Normalde annemdeydi memlekette.
Sonra annem rahatsızlanınca, bende kalmaya başladı.
Şimdi kim bakıyor?
Bugün babalığa bıraktım da...
...yarın ne yapacağım Allah kerim.
Babalık, babası mı?
Ay, yok be. Boyu devrilsin babasının.
Babalık, bizim Enver abi.
Yarın da Bahar'a bırakayım diyorum ama...
...Bahar iş bulunca, ne halt edeceğim bilmiyorum.
Çocuk okula başladığında sorun olmaz.
Yok.
Benimki öyle her okula gidemiyor.
Biraz rahatsızlığı var da.
Neyse ya. Bulacağız bir çare. Bulacağız.
Hem Bahar öyle hop diye iş bulamaz ki.
Çocuklar dörtte falan okuldan gelecekmiş.
Bulacağız bir çare.
(Müzik)
Emre Bey.
Yarın işten erken çıkabilir miyim?
Babamla eve bakmaya gideceğiz de.
Arif'e sor.
(Enver) Geldim.
Gel, Ardacığım.
Hadi gidelim canım benim.
(Enver) Gel bakalım. Gel canım.
Babası çok çok teşekkür ederiz. Eksik olmayın, çok makbule geçti.
(Enver) Gel canım sen. Çok makbule geçti.
(Ceyda) Arda.
Ceydacığım, sen niye geldin?
(Enver) Biz babasıyla hallettik.
(Enver) Benim küçük bir işim vardı. Onun için getirdim Arda'yı.
Alıp gidiyordum. Keşke sen yarım bırakmasaydın işini.
Yok babalık, ben başka sebepten geldim.
Bu hıyar var ya bu hıyar...
...Arda'yı buraya, ben yollattım sanıyor.
(Ceyda) Ona tuzak kurdum sanıyor.
-Ne? -Söyle.
Söyle ona.
Var mıydı Arda'yı buraya getireceğinden haberim?
-Söyle! -Ceyda keser misin lütfen.
-İş yeri burası. -Başlatma iş yerinden be!
Bir dakika çocuklar. Ben anlamıyorum hiçbir şey.
Yok. Bir şey yok Enver Bey.
Nasıl yok be? Hadi yiyorsa söylesene.
Ben biliyorum kendimi. Ne utanacağım? Sen utan.
Bu ne diyor biliyor musun? Bu ne diyor?
Ceyda. Sakın.
Bu diyor ki; Arda...
(Duygusal müzik)
Gel annem. Gel, gidelim biz.
Gel anneciğim.
(Enver) Ceyda.
(Duygusal müzik)
(Müşteriler) Aa!
Ceyda. Ceyda.
(Duygusal müzik...)
(...)
Alo, Doktor Jale. Ne oldu bizim test?
Sana da merhaba Ceydacığım.
Şu an bir hastam var. Müsait değilim. Daha sonra konuşalım mı?
Tamam, ben çok konuşmayacağım zaten. Ne oldu bizim test?
Henüz çıkmadı. Ben sana haber vereceğim.
Ya bak, kurban olurum.
Torpil yap, bir şey yap. Çabuk et şu işi.
Vallahi elimden bir kaza çıkacak. Katil olacağım ben.
(Duygusal müzik...)
(...)
Gel annem.
Hadi gidelim.
(Duygusal müzik)
(Kapıya vuruluyor)
-Gir. -Hocam, çıkmadan yakaladım sizi.
Beklediğiniz test sonuçları geldi.
-Arda'nınkiler mi? -Evet hocam. Mesai çıkışına yetiştirdiler.
Tamam, teşekkür ederim.
(Müzik...)
(...)
(Gerilim müziği)
Hiçbir şey kalmamış.
(Enver) Ufacık bir parça bile kalmamış.
Ne varsa kavurmuş atmış.
Didik didik ettim ortalığı.
Hatice'mden bir şey bulabilir miyim diye.
Yok.
Ufacık bir şey yok.
Baba, yapma artık böyle.
Bir parça bulsan ne olacaktı ki?
Yanmış işte her şey. Ne yapalım?
Bak, dağıttırmadın annenin elbiselerini.
Dağıtmış olsaydık, gider birinden rica ederdik şimdi.
Verin bize derdik.
(Şirin) Baba, üzme kendini artık. Ne olur.
Annem seni böyle görseydi o da üzülürdü.
Yapma böyle.
(Müzik)
Hadi, gidelim artık buradan.
(Müzik)
Hiçbir şey kalmamış kızım. Görüyor musun? Hiçbir şey.
(Enver) Hiçbir şey.
Çok geçmiş olsun komşum.
Var mı yapabileceğimiz bir şeyler?
(Enver) Yok, sağ ol.
-Allah beterinden saklasın. -Çok geçmiş olsun Enver abi.
-Geçmiş olsun. -Geçmiş olsun Enver Bey.
(Erkek) Enver abi!
Abi, kazadan önce Hatice abla bırakmıştı bunu.
Üzüntü olmasın diye elim varıp da bir türlü getiremedim size.
Var mı abi yapabileceğimiz bir şey?
Yok, sağ ol. Sağ ol.
Geçmiş olsun abi.
Ah...
(Müzik)
Ah, canım benim.
(Müzik...)
(...)
(Kornaya basıyorlar)
(Arama tonu)
Bahar.
Ben test sonuçlarını aldım.
Neredesin sen?
Tamam, Ceyda'ya geçer misin? Ben de geliyorum şimdi oraya.
Tamam, tamam. Trafikteyim zaten. Anca gelirim.
Hadi. Orada görüşürüz.
Annem. Bak, bununla oynamak ister misin peki?
Bak, bu ne biliyor musun? Traktör.
Biliyor musun bunu?
(Kapıya vuruluyor)
Ay, hayırdır inşallah.
Dur, geliyorum annem.
(Hareketli müzik)
Kız, Berşan.
(Ceyda) Anam, ne işin var senin burada? Böyle bu hâlde...
Kız, halamlara geldim. Seni de bir göreyim dedim.
Ay, iyi ettin iyi ettin de...
Sen ne zaman evlendin? Hiç haberimiz olmadı.
Kız ne evlenmesi be? Kim alır beni?
Ne bileyim, pek bir havalı üstün başın.
Seni böyle görünce pahalı pahalı.
Allah'ıma şükür, hepsini kendim aldım.
Araba da aldım.
Seneye de eve gireceğim inşallah.
Nasıl? Çalışıp?
Çalışıp tabii!
Kız sen ne iş yapıyorsun?
Yemek işindeyim ben.
Nasıl yemek işi? O kadar para var mı o işte?
Nasıl ev, araba alıyorsun yayla çorbasıyla?
Alınıyormuş vallahi.
Anlat bakayım, nasıl oldu bu iş?
Aslında ben tesadüfen başladım.
Sonra da Allah, yürü ya kulum, dedi.
Öyle.
Ee, sen ne yapıyorsun?
Ha, ben ne yapayım?
Girdim bir eve, çalışıyorum. Bir yazar kadının yanında.
Ha, iyi.
Şükür.
Güzel.
Ah, annem. Gel.
Gel, gel. Bak, Berşan ablası.
Arda'm artık benimle kalıyor.
Arda.
Sen kocaman olmuşsun. Maşallah sana. Gel buraya.
Gel. Oh!
Büyümüş vallahi kız. Kocaman olmuş.
Büyüdü vallahi. Annem.
Arabanla oynamak ister misin?
Kız, çok merak ediyorum anlatsana. Çok mu para veriyor bunlar yemeğe?
Malzeme hariç, üç tencere yemeğe bin lira.
Ne?
Anam delirmiş bunlar. Yemek o kadar olur mu?
Oluyor vallahi.
Kız, adamın çok parası var be.
Bir de zaten garip bir adam. Hayır için falan yapıyor bu işleri.
Başımın gözümün sadakası hesabı. Anladın mı?
İhtiyaç sahiplerine falan gönderiyor. Böyle.
Hem ben sebepleniyorum hem de fakir fukara.
Hayret. Hâlâ var mıymış böyle iyi insanlar.
Varmış vallahi.
Peki ne diyeceğim, bir tek sen mi yapıyorsun yemekleri?
Yok, birkaç kişi daha varmış. İhtiyaç sahibi kadınlarmış onlar da.
Kız, ben de yapsam ya böyle bir şey? Olmaz mı?
Benden daha ihtiyaç sahibi mi var?
Sen çalışmıyor musun? Nasıl yapacaksın?
Teslimatı var, bir sürü işi var.
Ya yaparım be.
Bak hem Bahar da yardım eder.
Garibim, onun da işi yok. Biliyor musun? Eli de pek lezzetlidir.
(Ceyda) Rahmetli annesinden geçmiş.
Ha...
Tabii sen şimdi Bahar'ı istemeyeceksin, değil mi?
Yok kız, olur mu öyle şey?
Ne istemeyeceğim Bahar'ı?
Oho, Ceyda çok sular aktı o olayların üstünden.
Vallahi hiç öyle bir şeyim yok benim.
Hem duydum kızın başına gelenleri.
Vallahi hem anası hem kocası.
Allah sabır versin.
Bahar sorun değil de ihtiyaç var mı, onu bilemiyorum.
Kız kurban olurum, konuş be. Vallahi bak, boğazıma kadar borçtayım.
Sevaba girersin ha.
Tamam.
Tamam canım, konuşacağım. Vallahi.
Hem ben istemez miyim senin para kazanmanı? Konuşurum.
Hay Allah razı olsun.
Bana bak, Bahar sorun olmayacak değil mi?
Ay, yok dedim Ceyda. Aa.
Vallahi.
Yani onun da bu işte olmasını, en az senin kadar isterim ben.
Başına neler gelmiş kızcağızın.
Çözeriz, merak etme.
Hadi inşallah be.
Arda. Annem.
Duydun mu? Bak, ben bir iş daha buldum.
Çok para kazanacağım annem.
Güzel güzel okullara göndereceğim seni.
Kurban olurum ben sana. Oh.
(Ceyda) Anneciğim.
Ben kalkayım o zaman.
Aa, kız nereye gidiyorsun?
Bir kahve yapsaydım sana.
Yok anacığım, başka zaman yaparsın.
-Kız güzel olmuşsun. -(Berşan) Sağ ol canım.
Hadi canım, ararım. Tamam?
Tamam.
-Hadi 'bye bye'. Haber et bana. -Tamam.
(Müzik)
Kız Bahar, kız içine mi doğdu be?
Ben de Arda'yı alıp, sana gelecektim şimdi.
-Hayırdır ne oldu? -Gel, gel, gel.
Kız başımıza talih kuşu kondu. Daha konmadı da konacak inşallah.
İyi be Naciye teyze. Ne olsun? Köydeydik bayağıdır.
İşte annemler geleli bir ay oldu.
Ben de bir ziyarete geleyim dedim annemi.
(Naciye) İyi oldu, sen de yalnız kalmamış oldun en azından.
(Naciye) Annene selam söyle.
Tamam, söylerim. Hadi sen...
...sen de selam söyle. -(Naciye) Söylerim kızım.
(Naciye) Hadi sen de Allah'a emanet ol, kendine iyi bak.
(Gerilim müziği...)
(...)
Alo? Müjdemi isterim.
Sana iki tane salak buldum.
Hadi gelince anlatırım detayları.
Tamam, hadi.
(Araba çalıştı)
(Gerilim müziği)
-İyi akşamlar Enver abi. -İyi akşamlar Arifciğim.
-Enver abi. -Ha?
-Bir beş dakikan var mı? -Ne oldu?
Ver baba, gidiyorum ben.
Ben sana bir şey göstermek istiyorum.
Aa!
Jale değil mi o?
Geçmiş olsuna geldi herhâlde, yangın için.
Arif, ne diyordun sen?
Gel Enver abi, gel.
(Duygusal müzik...)
(...)
(Kapı vuruldu)
Aa, Jale Hanım!
Hoş geldin, gel.
Hoş bulduk. Bahar söylemedi mi geleceğimi?
Jale Hanım, benim aklımdan gitmiş.
Ben de anca gelebildim zaten. Fırsatım olmadı.
Ceyda bir işten bahsediyordu da araya giremedim.
Çok güzel iş yapacağız vallahi. Sen niye geldin bu saatte?
Yoksa test sonucu mu çıktı?
-Evet. -Ay, yaşa be! Geç, geç!
(Ceyda) Allah'ıma şükürler olsun. Hep güzel haberler alıyorum bugün.
Bana bak, sen şimdi ver bana o test sonucunu.
Ben onun fotoğrafını çekeceğim, atacağım ona.
Hatta aslında, böyle onun suratına fırlatmak vardı da...
...onun bana yaptığı gibi. Ver hadi.
(Ceyda) Kız ver hadi!
Jale Hanım.
(Gerilim müziği)
Ne oluyor be?
(Gerilim müziği)
Bana bak Jale Doktor.
Sakın bana...
...Arda'nın babası Emre değil falan deme!
Mümkün değil çünkü öyle bir şey.
Ceyda...
...çocuk Emre'den değil.
Sen ne diyorsun be? Mümkün değil öyle bir şey!
-Sakin olur musun? -(Ceyda) Olmuyorum sakin!
Ben ne halt ettiğimi biliyorum, tamam mı?
Ceyda, beni dinler misin bir dakika?
Dinlemiyorum! Bozuk sizin testleriniz be!
Yalan yanlış test yapıyorsunuz! Bahar...
...Bahar bana bak, sen bana inan. Buna inanma.
-İnanıyorum ben sana. -Bunlar yanlış!
Bunlar insanları kandırıyorlar!
Bak Bahar, ben niye yalan söyleyeyim bu konuda?
Ben neyimi gizledim, ben neyimi gizledim?
-Bu kadar niye yalan söyleyeyim? -Ceyda bir sakin ol.
Bunlar kandırıyorlar insanları! Arda, Emre'den. Tamam mı?
Hayır, değil.
Arda, Emre'den değil.
Ama...
...senden de değil.
(Gerilim müziği...)
(...)
Hayır!
(Gerilim müziği...)
(...)
Bu ne demek?
Arda...
...senden de...
...Emre'den de değil ne demek?
Ceyda tamam gel.
Gel şöyle otur. Gel, bir sakin ol.
Sakin ol. Çünkü bunun tartışılacak bir tarafı yok.
Çocuğun babası Emre değil.
Bu kesin.
Annesi de sen değilsin.
Bu da kesin.
(Duygusal müzik)
Bu nasıl oluyor?
Bunu ben doğurdum.
Ne demek bu?
(Jale) Şu demek.
Büyük ihtimalle...
...çocuğun hastanede karışmış.
(Duygusal müzik)
Yok.
Olmaz öyle şey.
-Olmuş. -Olmaz!
(Duygusal müzik)
Annem...
...annem...
...annem!
Annem, annem!
(Duygusal müzik)
Ne oldu annem?
(Ceyda) Çiş mi geldi?
(Ceyda) Çiş mi geldi annem? Gel, gel. Çişimizi yapalım.
(Ceyda) Gel, gel anneciğim. Gel, gel annem.
(Duygusal müzik)
(Kapı vuruluyor) Ben bakarım.
Enver abi.
Baba.
Çabuk aşağı gelin hepiniz . Çocukları da alın, hadi.
-Bir şey mi oldu? -(Enver) Gelin siz, gelin, gelin.
Aa! Allah Allah!
(Bahar) Ceyda, Nisan, Doruk!
(Duygusal müzik)
Enver abi ben gideyim artık.
Anahtarı zaten kapının üstüne bıraktım.
Dur, dur, dur! Olur mu öyle şey?
Nereye gidiyorsun? Gelecekler şimdi.
İşte evet, geliyorlar. Gelin bakalım.
Evet, gelin gelin. Bakın!
(Duygusal müzik)
Ne yazıyor orada?
Terzi Enver yazıyor Dorukcuğum.
Evet, Terzi Enver yazıyor işte bak!
-Şuna bak. -Enver abi ne oldu, hayırdır?
Aa!
Baharcığım şuna bakar mısın?
-Şuna bakar mısın? -(Bahar) Çok sevindim Enver abi.
(Bahar) Hayırlı olsun.
(Bahar) Ah, ne güzel.
-(Bahar) Çok sevindim. -(Enver) Ben de çok sevindim.
(Bahar) Hadi bakalım.
(Bahar) Ay, ne güzel.
Allah razı olsun Arif, sağ ol.
(Enver) Canım, kızım.
-(Jale) Hayırlı olsun dayıcığım. -(Enver) Sağ ol.
(Duygusal müzik)
(Enver) Arif yaptı, hepsini Arif yaptı.
(Enver) Her şeyi yıktı, neredeyse baştan yaptı.
(Enver) Işıl ışıl oldu. Şu hâle bakın!
(Enver) Yeni makine aldı. Arifciğim aslansın sen! O yaptı.
Estağfurullah Enver abi estağfurullah.
-Ben gidiyorum. -Görüşürüz Jale Hanım.
-Dayıcığım görüşürüz. -Konuşuruz.
-Babalık. -Ha?
(Ceyda) Hayırlı olsun babalık.
Arda'nın çok uykusu var. Ben yukarı çıkayım.
(Ceyda) İyi geceler.
-(Enver) Tabii, iyi geceler. -Konuşuruz.
Aa!
Şirin'le Nisan neredeler?
Üşümüşlerdir onlar herhâlde?
O yüzden. Artık akşamları ısırıyor ya.
(Enver) Kızım, üşüyecek hava mı bu?
(Bahar) Yok, serinledi artık Enver abi.
-Hadi bakalım. -Artık tost yok mu hiç?
Olmaz olur mu lan? Tost makinesi evde.
İstediğin zaman yaparım ben sana.
Şimdi yapalım mı?
Biraz geç oldu ama bir seferlik tamam, olur.
-Hadi. -(Doruk) Yaşasın!
(Bahar) Enver abi hadi sen de gel.
Yok kızım yok. Ben kalayım biraz burada.
Peki.
(Duygusal müzik)
Dorukcuğum hemen tostunu ye, sonra yukarı gel oğlum.
-Tamam mı? -Tamam.
-Arif abini geç vakte bırakma. -Tamam.
Nisan'a da yapalım mı?
O istemez ki.
Niye istemesin?
Nisan artık Arif abimi sevmiyor.
Çünkü teyzem onu sevmeyin diyor.
(Duygusal müzik)
Doruk tostunu yedikten sonra, sana zahmet yukarı getirirsin.
Ben de bir çıkayım bakayım. Ortalığı kimin karıştırdığı belli.
-Hadi gir içeri. -Hadi Dorukcuğum.
Görüşürüz.
(Kapı kapandı)
(Gerilim müziği...)
(...)
Ne oldu lan?
Niye bakıyorsun öyle?
Üzüldün mü?
Yo.
Niye üzüleyim ki?
Nisan seni sevmiyor diye...
...üzüldün mü?
(Duygusal müzik)
-Sucuk da koyayım mı? -Evet, koy.
-Az koyma. Çok, çok, çok koy. -Tamam.
Bak, çok koyacağım.
Bak, bir sürü koydum. Görüyor musun?
Ben seni çok seviyorum.
Ben de seni çok seviyorum Dorukcuğum.
Nisan'ı?
Nisan'ı da çok seviyorum.
Peki, annemi?
(Duygusal müzik...)
(...)
Kör olasıca Jale.
Geldi, yaktı beni.
Onun suçu değil.
Hayır, ne demeye karıştırmış ki beni?
Sanki ben ona, bu çocuğun anası ben miyim, bakıver dedim.
Gitmiş bir de bana test yapmış.
İşte hayatta üstüne vazife olmayan şeyleri çomaklamayacaksın.
Hem biz ondan ne istedik?
Bu çocuğun babası Emre mi?
Bak dedik.
Hayır, ben bu çocuğun anası mıyım bak, dedik mi?
(Ceyda) Demedik.
(Gerilim müziği)
Demedik...
...değil mi Bahar?
Ha?
(Duygusal müzik)
Yani sen kendinden o kadar emindin ki.
Arda'nın babası Emre Bey diyordun.
Ama test başka bir şey diyordu. O yüzden ben de...
...düşündüm, dedim ki; Jale Hanım acaba bir baksanız, bir kar--
İyi (Bip) yedin Bahar!
(Bahar) Doğru söylüyorsun.
Tamam, ben bir hata yaptım.
Özür dilerim ama...
...şu anda önümüzde değiştiremeyeceğimiz...
...bir gerçek var.
O yüzden bence...
...şimdi ne yapmamız gerektiğini düşünmeliyiz.
Sen zahmet etme!
(Ceyda) Sen sakın düşünme, tamam mı?
Ben düşündüm!
Ben biliyorum ne yapacağımı!
(Duygusal müzik)
Ne yapacaksın?
Ceyda ne yapacaksın?
(Duygusal müzik)
Hiçbir şey.
Nasıl hiçbir şey?
(Duygusal müzik)
Rabb'im...
...Arda'yı bana yolladı.
Aslında en baştan bana yollamış da ben anlamamışım.
Bak...
...annemi hasta etti.
Emre'yi böyle çıkardı, attı aradan.
Arda bir tek benim oldu.
Bu yüzden...
...bu olanların hiçbiri olmadı.
Duymadık, bilmiyoruz biz hiçbir şey.
Emre Bey?
(Duygusal müzik)
Onun da istediği şey oldu işte.
Tamam diyeceğim.
Çocuk senden değilmiş.
Ben böyle bir haltlar karıştırmışım.
Peydahlamışım çocuğu. Öyle diyeceğim.
Ne oldu Bahar?
Emre, benim namussuz olduğumu mu düşünür?
Umurumda bile değil.
Ondan değil.
Vallahi el âlem ne der diye, ben çocuğumdan vazgeçecek değilim!
Yani bu iş ortaya çıkarsa...
...Arda'yı alırlar benden. Bu senin değil diye.
-Ya ben-- -Yok anam yok.
Bırak, namussuz desinler.
(Ceyda) Ben vazgeçmeyeceğim çocuğumdan.
Ben senin namusundan mı bahsediyorum? Onu demiyorum.
Öteki çocuk ne olacak?
Senin doğurduğun.
-Ne olmuş ona? -Ben de onu diyorum. Ne olmuş ona?
Nerede şimdi, ne yapıyor?
Dursun işte durduğu yerde.
Hem ne yapacağım ki ha?
Bunca yıldır ana, baba bildiği insanlardan...
...koparıp alacak mıyım çocuğu?
Ne biliyorsun iyi bakıldığını?
İyi insanların yanında olduğunu nereden biliyorsun?
Sağlıklı olduğunu, mutlu olduğunu.
Belki de sana ihtiyacı vardır.
Aman be Bahar, bırak Allah aşkına.
Kimin bana ihtiyacı olur be?
Ya annesi, babası öldüyse?
Tamam Bahar, sus. Karartma insanın içini.
(Bahar) Ne demek sus?
(Bahar) Bana bak işte.
Şirin'in iliği olmasaydı, ben şu anda hayatta olmayacaktım.
Allah korusun, ya onun da bir şeyi varsa?
Bahar yeter, yeter tamam!
Tamam.
Ben sadece bunları da düşün diye söylüyorum.
Tamam.
Düşündüm ben.
Arda benim çocuğum.
Hem de bir tek benim çocuğum.
Madem Rabb'im onu bana yolladı...
...bu melek senin dedi.
Ben de çalışacağım, uğraşacağım...
...gözüm gibi bakacağım meleğime bir başıma.
Bir başına öyle mi?
Ben ne güne duruyorum burada?
Arda senin çocuğunsa, benim de üçüncü çocuğum. Bunu unutma.
Bahar.
Ben sadece diyorum k, öteki çocuk--
(Ceyda) Sus.
Öteki çocuk yok Bahar.
Unut.
(Duygusal müzik...)
(...)
Doruk geldi mi?
Evet.
Geldi, ablasının yanına yattı.
Enver abi?
Hâlâ orada.
İyi. Ben de seninle bir şey konuşmak istiyordum.
Tamam.
Çocuklarımı Arif'e karşı doldurmaktan vazgeç.
Ben öyle bir şey yapmıyorum.
Arif abiniz, babanızı öldürdü diyormuşsun.
Yalan mı?
Şirin sen bu işe karışma.
Onların bunu bilmeye hakkı var.
Hangi çocuk, babasının katilinin kucağında--
Arif...
...Arif katil değil.
O üçkâğıtçı kardeşi olmasaydı hâlâ hapiste olurdu.
O adam, benim annemi öldürdü.
Sarp'ı öldürmesi senin umurunda olmayabilir.
Bilmiyorum, belki de memnunsundur.
-O kahveciyle rahat rahat-- -Kes sesini!
Ne oluyor?
Hani annemizin emanetiydim ben?
İlk fırsatta bağırmalar, üzerime yürümeler.
Bir de tokat atsaydın.
(Kapı açıldı)
(Nisan) Anne.
Efendim canım?
(Kapı vuruluyor)
Babam geldi.
(Kapı açıldı) (Şirin) Herkes uyudu.
-(Enver) Aa! Öyle mi? -(Şirin) Hadi biz çıkalım.
(Kapı kapandı) Hadi yat Nisancığım.
Şirin teyzem haklı.
(Gerilim müziği)
-Nisancığım, Arif abine kızgın-- -(Nisan) Evet, kızgınım!
Çünkü babamla anneannemi o öldürmüş!
Teyzem dedi.
Kaza oldu.
Tamam mı?
Arif abin beni hastaneye yetiştirmeye çalışıyordu...
...ve bir kaza yaptı. Hepsi bu.
-Onun bir suçu yok. Tamam mı? -Dikkat etseydi.
Kurallara uysaydı.
Babam şimdi yanımızda olacaktı.
Anneannem de.
(Kapı kapandı)
(Gerilim müziği...)
(...)
(Gerilim müziği...)
(...)
(Kapı vuruluyor)
Şirin ben yatıyorum kızım. İyi geceler.
İyi geceler baba.
Baba.
(Gerilim müziği)
Seni çok seviyorum.
Ben de seni çok seviyorum canım kızım.
(Gerilim müziği...)
(...)
Bu dizinin ayrıntılı altyazısı FOX TV tarafından...
...Sesli Betimleme Derneğine yaptırılmıştır.
www.sebeder.org
Ayrıntılı Altyazı Çevirmenleri: Ece Naz Batmaz - Fatih Kolivar...
...Feride Tezcan - Gökberk Yılmaz - Gülay Yılmaz
Son Kontrol: Dolunay Ünal
Teknik Yapım: Yeni Gökdelen Tercüme
(Jenerik müziği...)
(...)
(Jenerik müziği)